Sprawą najistotniejszą jest proporcja między kwasami tłuszczowymi omega-3 a omega-6 w stosunku 1:1. Ponieważ zbyt duża zawartość w diecie omega-6 ma niekorzystny wpływ na zdrowie, a tłuszcze te występują w dużej mierze w olejach roślinnych, maśle, margarynie, mięsie i produktach mlecznych, to istotne jest wyrównanie proporcji obu kwasów tłuszczowych, poprzez spożywanie produktów bogatych w omega-3.
Omega-3 znajdują się nie tylko w rybach. Występują w orzechach, oleju rzepakowym, oleju lnianym (siemię lniane), a także w zielonych warzywach.
Szczególnie polecany jest olej lniany lub nasiona lnu spożywane po zmieleniu (zmielenie znacznie ułatwia wchłanianie cennych związków do organizmu), gdyż mają bardzo dużą zawartość omega-3, porównywalną do ryb.

Likopen, występujący w pomidorze i nadający mu kolor czerwieni, posiada silne działanie przeciwutleniające, silniejsze od beta-karotenu, i może obniżać ryzyko zachorowania na raka prostaty. Likopen lepiej wchłania się z przetworzonych pomidorów i jest go więcej w ketchupie, soku pomidorowym i przecierach.

Słynny czosnek, razem ze słynną cebulą, posiadają około trzydziestu substancji przeciwrakowych, takich jak kwercytyna i ajoen, które działają na rakotwórcze nitrozoaminy (szczególnie niebezpieczne dla żołądka i płuc). Nie trzeba ich jeść w dużych ilościach, wystarczy spożywać codziennie małe dawki.

Zielone warzywa, takie jak: brokuły, jarmuż, sałata i szpinak, także zawierają dużo substancji przeciwrakowych, m.in.: beta-karoten, kwas foliowy i luteina. Ponadto zawierają dużo przeciwutleniaczy. Brokuły zawierają działające przeciwnowotworowo flawonoidy, z których najważniejszy jest sulforafan. Sulforafan występuje także w kapuście, brukselce i kalafiorze.

Cytrusy – pomarańcze, cytryny, grejpfruty, limetki – są coraz bardziej doceniane jako naturalne leki przeciwnowotworowe. Zawierają blisko sześćdziesiąt substancji przeciwrakowych, m.in.: karotenoidy, flawonoidy, terpeny, limonoidy, kumaryny.

Przy zakupie tranu, trzeba sprawdzić, czy był odpowiednio konserwowany za pomocą witaminy E, gdyż w przeciwnym wypadku jełczeje, a wtedy staje się niezdrowy.
Nie wystarczy jednak sprawdzić, czy na etykiecie występuje informacja o tej witaminie. Witamina E, by dobrze konserwowała tran, musi występować w postaci naturalnej, zaś wiele firm farmaceutycznych stosuje jej syntetyczny odpowiednik, który nie zapobiega jełczeniu.
Zatem warto to dokładnie sprawdzić. Popytać w aptece lub poszukać w internecie tranu z naturalną witaminą E.

Najzdrowsze są jajka oznaczone na początku cyfrą 0. To oznacza, że pochodzą z tzw. chowu ekologicznego. Kury chowane są jak zwykłe kury na wsi. Mają wolny wybieg i zdrową paszę, nie faszeruje ich się antybiotykami.

Cyfra 1 – informuje o hodowli wolno-wybiegowej. Kury mają dostęp do świeżego powietrza.

Cyfra 2 – to tzw chów ściółkowy. Kury znajdują się w budynkach, gdzie na metr kwadratowy przypada ok. 10 kur.

Jajko oznaczone cyfrą 3 oznacza, że kura cierpiała. Przechowywana była w małej klatce wielkości kartki A4. Nie miała możliwości opuszczenia klatki i obcięto jej dziób. Dzioby obcina się kurom dlatego, bo są tak blisko siebie, że mogłyby się dziobać.
Można więc sobie wyobrazić jak koszmarny jest żywot takiej kury.
Kury te faszerowane są antybiotykami. Bardzo często zdarza się, że „trójki” mają podwójne żółtko. Jest to prawdopodobnie efekt antybiotyków oraz życia w sztucznie stworzonym rytmie dnia i nocy, który jest sterowany za pomocą sztucznego oświetlenia.

Nie kupuj jajek z cyfrą 3 na początku.
Jest nie tylko niezdrowe i niesmaczne, ale też wiąże się z zadawaniem cierpienia.

Głodówka nie jest dobrym sposobem na odchudzanie, gdyż podczas jej trwania, następuje zwolnienie procesu spoczynkowej przemiany materii, czyli utrzymanie odpowiedniej temperatury ciała, żeby utrzymać w organizmie najważniejsze funkcje życiowe. Organizm przestawia się na oszczędzanie energii, dlatego po zakończeniu głodówki następuje efekt jo-jo i wszystkie zrzucone kilogramy wracają na swoje miejsce, a nawet ich przybywa więcej niż było przed poszczeniem.

Głodówkę mogą przeprowadzać tylko i wyłącznie osoby zdrowe. Gdy przestajemy dostarczać organizmowi pożywienia, spada poziom cukru we krwi i obniża się ciśnienie tętnicze. Wzrasta także ilość białych krwinek, a to powoduje powstawanie infekcji. Szczególnie niebezpieczna jest dla cukrzyków, gdyż może dojść do hipoglikemii. Niewskazana jest także dla kobiet w ciąży, dzieci i młodzieży oraz dla ludzi starszych.
Stosować głodówki nie powinny także osoby mające problem z sercem, tarczycą, nerkami, wątrobą, układem oddechowym, cierpiące na awitaminozę, bulimię, anoreksję, nowotwory, choroby zakaźne, depresję, choroby genetyczne.
Nie ma lekko.
Mogą pojawić się zaburzenia hormonalne. Może pojawić się stłuszczenie wątroby. Może dojść do kamicy żółciowej w wyniku zmniejszenia wytwarzanych kwasów żółciowych. Może dojść do kwasicy ketonowej, spowodowanej słabym spalaniem tłuszczy, co doprowadzić może do generalnego zatrucia organizmu. Może dojść do zaburzeń pracy jelit (martwica) i serca (częstoskurcz).

Zatem powtórzyć należy jeszcze raz: skontaktujmy się z lekarzem, który pomoże ocenić, czy nasz organizm może poradzić sobie z rewolucją, jaką jest dla niego głodówka.

Najczęstsze objawy tego schorzenia, to ostre, skurczowe bóle brzucha, nasilające się po posiłkach i ustępujące po wypróżnieniu lub oddaniu gazów; biegunki lub zaparcia; wzdęcia; śluz w kale; odbijanie i gazy; nudności i wymioty; zgaga; przelewanie w brzuchu.

Zespół jelita drażliwego nie ma związku z innymi chorobami, takimi jak nowotwory, czy wady w budowie anatomicznej. Jest to tylko i wyłącznie zaburzenie pracy jelit, które, choć bardzo dokuczliwe, nie jest jednak groźne dla zdrowia.

Przyczyn powstania tej choroby można szukać w zaburzeniach motoryki jelit, niewłaściwej diecie lub problemach psychicznych, takich jak przewlekły stres, nerwice i depresja.

Zespołem jelita drażliwego zajmują się przeważnie lekarze interniści lub dietetycy. Gastrolog może pomóc jedynie wykluczyć inne schorzenia.

Na rynku istnieją leki na receptę, które mogą pomóc w złagodzeniu objawów. Do leczenia wlicza się także zmianę diety i psychoterapię.

Ogólna dieta dla chorych na zespół jelita drażliwego:

1. sprawdzić, czy jesteśmy uczuleni na mleko; jeśli nie, to spożywać jogurt, który zawiera przyjazne bakterie; mleko sobie darować, nie jest zbyt zdrowe;
2. zapomnieć o kawie (zamienić na yerba mate); zapomnieć o herbacie (zamienić na ziołowe, na zieloną albo pu-erh);
3. koniec z cukrem;
4. koniec z czekoladkami, wafelkami, słodkimi napojami (te bezcukrowe słodzone są aspartamem, albo innym świństwem);
5. jeść rzeczy niekonserwowane, nieprzetwarzane;
6. unikać smażenia;
7. unikać tłustych potraw;
8. tak tak, papieroski do rzucenia są;
9. jeść o tych samych porach, regularnie;
10. nie jadać na ulicy, w biegu, na szybko;
11. nie pić gazowanych napojów.
12. w przypadku biegunek zrezygnować z produktów bogatych w błonnik pokarmowy – warzyw strączkowych, kapustnych, pieczywa razowego;
13. w przypadku zaparć potrzebna jest dieta bogatoresztkowa, czyli przeciwnie niż pkt 12 np.: otręby, suche warzywa strączkowe (groch, fasola, bób, soja), buraki, orzechy oraz ciemne makarony, a także pieczywo razowe, świeże nasiona roślin strączkowych, płatki, kasze, szpinak i ziemniaki);
14. w przypadku gazów i wzdęć dać sobie spokój ze strączkowymi, sprawdzić warzywa i ewentualnie zamienić je na otręby pszenne; otręby pszenne przyjmować stopniowo, 1 łyżka dziennie, stopniowo zwiększając; otręby świetnie regulują zapotrzebowanie na składniki zawarte w warzywach;
15. Szukać własnej diety. Nie ma diety uniwersalnej.

Zaprzyjaźnić się ze swym organizmem, to nie wróg. Słuchać go, badać kiedy mu niedobrze i po czym.